Cuma, Aralık 4, 2020
“Bana artık büyü diyorlar FüsunArtık büyüyüm, bilmiyorlar.Ülkemin yürüyen caddelerinde acılarımızın kaynağını araştırıyorumKelimeler dişliyor kollarımıDiş izlerinden bir saatle takip ediyorum zamanıİsminden ismimle doğduğuma inanıyorum FüsunBu inanç hiç bitmiyorBazı yarım işleri artık tamamlıyorum.Bazı yarım şiirleri…”
 Billy Joe Junior bir sanatçıydı. Sanatını New York Times Square’de icra ederdi. Dönüşte ise metroyla Bronx’taki evine giderdi. Bu her gün böyle devam etmişti çünkü Bronx’ta pandomim sergilemek bir şarkıcının kendi evindeki duşta şarkı söylemesiyle eş değerdi....

Ateş ve İnsan

Ateş çok hoşuna gitmişti insanınÖnce kaynağı oldu inancınSonra sahibi oldu imanınBütünleştirdi önce, yapıcı olduTanrı oldu bereket soluduIşık oldu aydınlattıEnerji oldu doyurduGüç oldu koruduAteş çok hoşuna gitmişti insanınÖnce ölümü oldu hayvanlarınSonra sonu oldu ormanlarınSilah oldu, ayrıştırdıŞeytan oldu...

Çember

Alıştığımdan mı yoksa bulunduğum hatta hayatta kalan hiçbir silah arkadaşım olmadığından mıdır, bilemiyorum ama keskin barut kokusunu alamaz olmuştum. Ara sıra duyulan birkaç silah sesini de uzun zamandır duymamıştım. Ellerimle tüfeğimi sıkıca kavramış, hendeğin bir köşesinde çömelmiş,...
Yine her iki pazar gününden birinde olduğu gibi cüzdanını ve evin anahtarlarını masasının üzerinden aldı, atkısını boynuna, paltosunu sırtına geçirdi.  Ayakkabılarının topuğuna basarak kapının eşiğinden merdivene doğru ilerledi. Önce, sağ ayağını ikinci basamağın üzerine koydu. İşaret parmağıyla...
Gelmekte olan dolmuşu görüp sigaralarımızı yarıda söndürürdük, Aynı sigaraları körüklerdik Güvenpark değnekçilerine yol sorarken, Öğrenciliğin güzelliğiyle akşam içeceğimiz biradan keserdik biraz , Sen Gülten Akın alırdın ,...

GÜVENPARK

Böyle ısınmamalı bir şehir, Böyle dağılamaz kalabalıklar, Camlar, kaldırımlar, kuşlar, Dağılamaz böyle duraklar. Bir insan, Yetmezmiş gibi tacizi, tecavüzü,
İnsanoğlu garip mahlûk… Kazanmak, ne olursa olsun kazanmak istiyor. Neyi, niye kazanmak istediğini çok düşünmüyor. Kimileri karşımıza çıkıp, en basmakalıp cevaplarla; para, itibar, şöhret diyebiliyor. Kimisi, mutlu olmak için kazanmak diyor. Dünya, sürekli bize bir şeyler borçluymuş...

Biz Kimiz?

Çocukken her şeyin mümkün olduğu bir evrende yaşıyoruz. Çocuğun sadece hayal etmesi yeterli. Oynanan oyunlarda kullanılan paralar bile hayali. Avcunun içine sıkıştırıp bir başkasının eline verdiği boşluk, belki bu dünyada asla sahip olamayacağı büyüklükteki bir servete eşdeğer. Gözlerini kapatıp...

HAYALET

Üstümden geçen martılar kadar Tutsaksın ciğerimde Ve bir akşamüstü geçen vapurun dalgaları kadar Kalıcısın aklımda Bir çiçek değildin sen Dikenlerin vardı Korkaktın Kopardım bütün çiçekleri Lalelerin üstüne işedim Kırları yaktım Bitmedi efkarım Bozkırları yarattım Bir son lazım değildi Yarıda bıraktım... Belki biraz Bırakıldım... Anlam yükledim her şeyine Aşırı yüklenmeden Yandı şartellerim Trafolarım patladı Seni de yakmamak için Herkesi yaraladım Yine de Hiç Umursayamadım